Sinds een aantal maanden bezoek ik regelmatig roeiwedstrijden. Niet gehinderd door enige kennis van deze sport volg ik de verrichtingen van mijn 14-jarige dochter. De meeste doodzonden heb ik allemaal al wel een keer begaan, want zo voelt het als je de verkeerde benamingen voor allerlei zaken en taken gebruikt. Gelukkig heb ik die begaan in kleine kring, in gezelschap van roeiers houd ik wijselijk mijn mond. Maar ik luister en met verbazing leer ik telkens weer een stukje bij over een tot nu toe voor mij onbekend stukje Nederlandse cultuur.
Aflopen zaterdagmiddag fietsten we weer door het Amsterdamse Bos langs de Bosbaan. Coaches en supporters fietsen langs de roeibaan mee. Het is een grappig gezicht als je nietsvermoedend langs de kant zit: iedere paar minuten komt er een lint van roepende mensen langs gefietst. Maar er zijn ook weer tegenliggers die richting start fietsen voor een volgende heat. Maar roeiers, coaches en supporters zijn een redelijk tolerant volkje dus dat gaat meestal wel goed. Als het lint voorbij is wordt het weer stil, op een enkel vliegtuig na. Want de Bosbaan ligt in het verlengde van de start/landingsbanen van Schiphol. Een mooie omgeving omgeving waar het aangenaam fietsen is.
zondag 5 juli 2009
donderdag 2 juli 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)
